โม้เป็นนิยาย

เด็กสาวที่ใฝ่ฝันอยากเป็นแม่มด ได้รับมรดกเป็นร้านขนมปริศนา แต่ขนมทุกชิ้นมีพลังเวทมนตร์ที่สามารถทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้—แต่ต้องแลกกับอะไรบางอย่าง

เพราะวันที่ 14 กุมภาพันธ์นั้น เป็นวันเสียชีวิตของนักบุญวาเลนไทน์ หรือเซนต์วาเลนไทน์ นักบุญแห่งความรัก นักบุญวาเลนไทน์ เป็นต้นแบบผู้ริเริ่มในการจัดงานแต่งงานในยุคสมัยที่คนเขาไม่นิยมให้แต่งงานกันครับ เพราะตอนนั้นกรุงโรมต้องกำลังอยู่ในช่วงทำสงครามกับศัตรูอยู่

ความผูกพันธ์วัยเด็ก น้ำใจของคนในชุมชนชนบที่ยังมีใช้ชีวิตที่เรียบง่าย เรื่องราวดีๆที่น่าจดจำจากวัยเด็กสู่วัยทำงาน

คนที่ทำแต่ความดี จิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้คนอื่นอยู่เสมอ ความดีนั้นจะกลับมาตอบแทนเราตอนที่ตกทุกข์ได้ยากเสมอ

บางครั้ง เพื่อนแท้ที่สุดในชีวิต อาจไม่ได้พูดภาษาของเรา แต่เข้าใจหัวใจของเรายิ่งกว่าใคร มิตรภาพอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นแค่ระหว่างคนกับคนเสมอไป และมิตรภาพอาจจะไม่ได้เริ่มต้นด้วยเรื่องราวที่ดีเสมอไป เหมือนกับที่โจอี้และกลุ่มของไอ้แดง และโจ้อี้กับเพื่อนรักสี่ขาของเขา “เจ้าฮีโร่”

คุณยายสมพิศเป็นคนชอบทำบุญทำทาน ให้กับวัด โรงเรียน หรือคนยากจน เพราะเชื่อว่าความดีจะทำให้ตนและครอบครัวมีความสุข และจะตอบแทนการทำความดีนั้น แต่ยายสมพิศทำดีจนเกินกำลังจนทำให้ตนเองและครอบครัวเดือดร้อน

ในชนบทงานวัดประจำปีจะเป็นวันที่ทุกคนในหมู่บ้านรอคอย เพราะมีทั้งการแสดงรื่นเริง การดื่มกิน การทำบุญ การสอยดาว หนุ่มสาวได้ออกมาพบปะกันในงานวัด

การเลี้ยงดูลูกด้วยความรัก และสอนให้เป็นคนดี ความดีนั้นจะตอบแทนให้ชีวิตที่ต่อสู้ด้วยความยากลำบากมาได้กลับมามีความสุขได้ เหมือนที่แม่ดูแลลูกทั้งสองด้วยความรักอย่างเท่าเทียมกัน แต่ด้วยความเสียสละของพี่สาวจึงทำให้น้องชายประสบความสำเร็จ และด้วยความดีของพี่สาวเธอก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน แต่คนที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือ "แม่" ของพวกเขานั่นเอง

ณ ชุมชนแห่งหนึ่ง มีชายชราคนหนึ่งทำท่าทำทาง เหมือนคนสติไม่ดี เดินร้องเพลงเข็นรถเข็น ไปตามถนนต่างๆในชุมชน หลายๆคนเห็นชายชราคนนั้นก็รังเกียจ คำสอนลุงเก็บขยะ

มินเด็กหญิงที่สูญเสียแม่ไป และมีพ่อที่ทำแต่งาน จนได้มาเจอเจ้าแมวหลงทาง ชีวิตของมินก็กลับมาสดใสอีกครั้ง แต่แล้วมินต้องคืนแมวให้กับเจ้าของเดิมด้วยความเศร้าใจ ผ่านไปไม่นานมินได้เจอแมวตัวใหม่ที่จะเข้ามาเติมเต็มความสดใสให้เธออีกครั้ง